Marża - przy wykonywaniu operacji finansowych np. takich jak kredyt hipoteczny, pobierana jest przez instytucje finansową świadczącą dane usługi opłata zwana marżą. Opłata taka wnoszona jest na rzecz banku co miesiąc, wraz ze spłacaną ratą. Naliczana jest jako procentowa wartość udzielanego kredytu w odniesieniu do wartości nieruchomości, ewentualnie jest to wartość stała, której wysokość przedstawia tabela opłat i prowizji. Banki, by uatrakcyjnić swoją ofertę na wysoce konkurencyjnym rynku kredytowym mogą ustalić niską marżę własną. Jest to często jednak działanie doraźne, gdyż oferta dostępna jest jedynie w okresie promocji, po zakończeniu której wysokość marży rośnie.

Minimalna stopa zwrotu - to zagwarantowana, określona procentowo pula środków obliczona na podstawie wniesionego kapitału, która musi zostać zwrócona interesariuszom po zakończeniu realizacji inwestycji względnie po zakończeniu okresu rozliczeniowego, etapu inwestycji. Minimalna stopa zwrotu daje gwarancje inwestorom na osiągnięcie określonego poziomu zysku, niezależnie od rezultatów i wyników finansowych inwestycji, w którą ulokowali swoje środki. Jest regulowana przez prawo polskie; stosowana w odniesieniu do funduszy inwestycyjnych, czy funduszy emerytalnych.

Minimalna stopa zwrotu jest ustalana przez Komisją Nadzoru Finansowego na podstawie danych z wyników osiągniętych w okresie ostatnich 3 lat, przez wszystkie fundusze emerytalne funkcjonujące na rynku polskim. Obliczana jest średnia ważona stopa zwrotu z zainwestowanego przez nie kapitału w rożne rodzaje aktywów (np. akcje, papiery skarbowe, obligacje) stanowiąca wartość, do której odnoszone są wyniki finansowe poszczególnych funduszy. Przyjmuje się, że minimalna stopa zwrotu musi wynosić połowę wartości średniej ważonej stopy zwrotu. W sytuacji kiedy minimalna stopa zwrotu jest niższa, fundusz musi wypłacić inwestorom zaistniałą różnicę z własnych środków. W wypadku, gdy fundusze wygenerują większe od przewidywanych zyski, są one także przekazywane inwestorom proporcjonalnie do wysokości ich wkładu początkowego.

Monitoring bieżących należności może być przeprowadzany samodzielnie przez instytucje finansowe będące wierzycielami albo przez wyznaczone przez nie firmy zewnętrzne, które wykorzystują dostęp do danych klientów w celu prowadzenia monitoringu.

Normy są ustanawiane głównie w celu poprawy funkcjonowania i poprawy bezpieczeństwa na rynku bankowym. Dotyczą poziomu rezerw bankowych utrzymywanych na odpowiednio wysokim poziomie, w celu zachowania płynności finansowej przez banki, zasad udzielania pożyczek i kredytów, zakładania lokat oraz zasad świadczenia innych usług finansowych, jak również dokonywania inwestycji kapitałowych w sektorze bankowym..

Ponadto Komisja Nadzoru Bankowego wydaje licencje na działalność bankową oceniając zdolność kapitałową podmiotu do prowadzenia tego typu działalności, pochodzenie kapitału, a także sprawuje nadzór nad prawidłowym przebiegiem programów naprawczych realizowanych przez banki.

Prawo polskie wyróżnia cztery rodzaje nieruchomości:

1. gruntowe,

2. budynkowe,

3. lokalowe,

4. rolne.

Często nieruchomości stanowią najlepszą lokatę kapitału i dochodową inwestycję, ponieważ ich wartość rynkowa zazwyczaj rośnie, a wahania cen nie są duże. Dlatego też w wielu przypadkach nieruchomości stanowią zabezpieczenie kredytu i są gwarantem wypłacalności klienta.

Niewypłacalność może pociągać za sobą niekorzystne konsekwencje. Jeżeli wierzyciel uzna, że klient jest trwale niewypłacalny i nie jest w stanie sprostać warunkom płatniczym zawartym w umowie, może wnieść o wypowiedzenie umowy i próbować odzyskać swoje należności z majątku będącego zabezpieczeniem transakcji.

W sytuacji niewypłacalności klient może wystąpić do wierzyciela o restrukturyzację długu, jego częściowe umorzenie lub umorzenie odsetek, a także rozłożenie jego spłaty najdłuższy okres. Wówczas wierzyciel mógłby uniknąć długiego i skomplikowanego procesu odzyskiwania swoich należności z majątku klienta, a także zyskać większą pewność, iż od momentu zawarcia ugody należności będą spłacane regularnie.

Opłata manipulacyjna i opłata od aktywów

Opłata manipulacyjna jest jednym ze sposobów generowania zysków przez instytucje finansowe. Pobierana jest podczas świadczenia przez nie wielu rodzajów usług, np. przy zakupie jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych. W zależności od instytucji opłata ta jest poobierana jednorazowo bądź jej część pobierana jest przy zakupie jednostek uczestnictwa, a reszta należności spłacana jest w momencie zbywania jednostek.

Przy inwestowaniu w fundusze inwestycyjne warto nadmienić, iż wysokość wpłaty w dużym stopniu zależy od wysokości wnoszonej sumy pieniędzy do funduszu (czyli także od ilości wykupionych jednostek uczestnictwa). Im jest ona niższa, tym koszt opłata manipulacyjnej rośnie, nawet do kilku procent całej wpłacanej sumy. W przypadku większych sum, część funduszy inwestycyjnych wprowadza kwotowe progi, po przekroczeniu których nie jest pobierana opłata.

Opłatą od aktyw ów nazywamy natomiast wynagrodzenie na rzecz funduszu uiszczane za operowanie powierzonymi mu środkami i najczęściej wynosi ono kilka procent wartości tych środków.